Meiden aan zet in Utrecht
‘Het jongerenwerk wordt stedelijk georganiseerd en biedt expliciet ruimte voor meiden’. Deze zin is te vinden in het collegeprogramma van het huidige Utrechtse college. Een kleine zin, maar wel een die serieus genomen wordt, blijkt al snel tijdens het gesprek met Ida. ‘Tot ongeveer 12 jaar bereiken we meiden redelijk met het kinderwerk. Daarna zie je het minder worden. Met de nieuwe opzet van het jongerenwerk willen daarin verandering brengen. We willen meer meiden bereiken. Niet dat het met alle meiden slecht gaat, integendeel. Meiden doen het over het algemeen erg goed. Maar net als bij jongens gaat het bij zo’n 20% minder goed, de zogenaamde kwetsbare groep. Daar richten we ons op. Het jongerenwerk heeft lang de uitstraling gehad van ‘jongenswerk’. Meiden zijn minder zichtbaar, maar ze hebben net zo goed hun vragen en problemen. Daarnaast hebben ze andere interesses en behoeften dan jongens. Door de herinrichting van het jongerenwerk in een stedelijke organisatie hebben we de meidenwerkers gebundeld, waardoor een enthousiast team is ontstaan dat hun tijd beter kan verdelen, effectiever kan werken en hard aan de weg timmert.’
De herinrichting van het jongerenwerk, dat eerst was ondergebracht bij de drie wijkwelzijnsorganisaties, is een gevolg van een visitatie van het Utrechtse jongerenwerk in 2009. Naast de stedelijke aansturing was ook meer aandacht voor meiden één van de aanbevelingen van de visitatiecommissie. Kortom, reden genoeg om meiden meer aandacht te geven. Wat kunnen andere gemeenten leren van de Utrechtse aanpak? Ida: ‘Utrecht vindt samenwerking tussen het jongerenwerk en andere organisaties erg belangrijk. Zo hebben bijvoorbeeld het jongerenwerk en zelforganisaties niet alleen een ander publiek, maar ook een andere taak. Juist daarom kunnen ze uitstekend aanvullend aan elkaar werken. Ook vinden we het belangrijk dat niet het beeld ontstaat dat je een loser bent als je naar het jongerenwerk gaat. Het is er voor iedereen en van iedereen. Dat bereik je als je goed met andere organisaties samenwerkt. Dus zoek als gemeente de samenwerking op en faciliteer zelforganisaties.’
Ida zou graag zien dat in de toekomst meiden zich meer organiseren, bijvoorbeeld in zelforganisaties. Ze mogen meer van zich laten horen, dingen meer zelf aankaarten. Ze zitten nu vaak nog te verstopt, maar ze mogen, moeten misschien zelf wel, meer naar buiten komen. ‘Als ze beter laten weten wat hun behoeften zijn, en die ook op de agenda zetten, kunnen we daar beter bij aansluiten.
