Blog door Miriam Zandvliet
We schrijven 6 december 2010 en tussen de interviews voor krant en radio, en een televisieoptreden door, presenteren we ons onderzoeksrapport ‘Moordmeiden’. We hoopten van tevoren op belangstelling, misschien zelfs een klein artikel in de lokale krant, maar hadden niet kunnen bedenken dat er zoveel mensen en instanties geïnteresseerd zouden zijn in ons onderzoek naar risico- en delinquent gedrag van meiden.
Smoesje
Inmiddels zijn we halverwege 2011. ‘Tienermeiden beroven 89-jarige van kapitaal’ kopt het Algemeen Dagblad (13-5-2011). Het artikel vertelt over twee meiden die met een smoesje de flat van de bejaarde vrouw binnenkomen en haar vervolgens ongemerkt geld afhandig maken. Pas als de meiden weer zijn verdwenen, merkt de vrouw de roof op. Ik kijk op van het artikel en staar naar buiten. Ben ik nu blij met het artikel of niet? Aan de ene kant laat het artikel zien dat de toenemende aandacht voor meiden terecht is. Aan de andere kant zou je droevig worden van het feit dat meiden zich tegenwoordig ook begeven op dit pad. Heel even schiet door me heen: wie zou deze meiden hiertoe hebben aangezet? Om me op hetzelfde moment te realiseren dat dit een verkeerde denkwijze is. Als er iets duidelijk is geworden uit ons onderzoek, dan is het dat meiden gewiekst genoeg zijn om zelf zo’n actie voor te bereiden en uit te voeren.
89-jarige meid
Ik keer terug naar het artikel en lees dat de 89-jarige vrouw, die nog wekelijks tennist, de dieven achterna gaat en een van de meiden in de kraag weet te grijpen. Ik schiet in de lach. Deze 89-jarige meid, dat is nog eens een moordmeid.
