De discussie over het effectiviteit van welzijnswerk wordt momenteel breed gevoerd. Alleato juicht dat toe want het maatschappelijk effect van sociale investeringen schiet tekort. Een belangrijke boosdoener is de financieringssystematiek van (lokale) overheden. Zij verlangen binnen één zittingsperiode meetbare en zichtbare resultaten van hun investeringen. Welzijnsorganisaties worden daardoor afgerekend op indicatoren die weinig zeggen over de maatschappelijke effecten op de langere termijn. Het gaat bijvoorbeeld om het aantal mensen dat organisaties voor een activiteit of training hebben gemobiliseerd. Omdat welzijnsorganisaties afhankelijk zijn van overheidsgeld, stemmen ze hun werk af op deze korte-termijnafrekensystematiek. Ze kunnen weinig anders.

 

Een ander probleem met de huidige financieringssystematiek is de eenzijdige focus op vernieuwing. Allereerst is ‘vernieuwend’ op zichzelf geen kwaliteitskenmerk. Bovendien draagt de focus op vernieuwing bij aan een ‘projectencarrousel’. Financiers gaan er - vaak ten onrechte - vanuit dat succesvolle vernieuwende projecten na afloop wel door anderen zullen worden opgepakt - lees: gefinancierd - en investeren hun geld daarna in andere vernieuwende projecten. Vernieuwing als leidraad bij financiering leidt daardoor tot het doodbloeden van succesvolle initiatieven. Alleato pleit voor meer overdracht en implementatie van methodieken die hun waarde hebben bewezen.

 

Behalve op de financieringsystematiek is het nodige aan te merken op de manier waarop welzijnsprojecten nu vaak worden geïnitieerd. Te vaak worden projecten van bovenaf geïmplementeerd, zonder co-productie met direct betrokkenen. Kansrijker is het om betrokkenen eerst naar hun ideeën te vragen en in samenspraak een project op te bouwen. Alleato bepleit deze aanpak, het capaciteitsgericht werken.